Wytske de Vries is sinds kort een nieuw gezicht bij het team cultuurparticipatie. Ze groeide op in Amersfoort, werkte eerder in Griekse vluchtelingenkampen en is actief als blokfluitdocent. Met haar ervaring in muziekeducatie en organisatiekracht wil ze amateurkunst in Amersfoort zichtbaarder maken. Haar doel: zoveel mogelijk mensen mee laten doen aan kunst.
Hoe zijn de eerste weken gegaan?
‘Ik ben bijna twee maanden geleden gestart en dit is de laatste week van mijn voorgangster Ellen van Genuchten, dus ik probeer nog zoveel mogelijk van haar kennis op te zuigen voordat ze vertrekt. Mijn eerste indruk is dat er enorm veel passie zit in de verenigingen. Groot of klein, professioneel of niet, iedereen is trots op wat ze doen en wil dat graag laten zien. Het team is superfijn: warm, ondersteunend en behulpzaam. Er gebeurt hier ontzettend veel, met veel verschillende lopende projecten. De kunst is snel schakelen en veel ballen in de lucht houden. Ik ben in Amersfoort opgegroeid en inmiddels ook weer terugverhuisd, dus het voelt als thuiskomen. Dat werkt in mijn voordeel.’
Wat is je het meest opgevallen?
‘Mijn voorgangster Ellen heeft een gigantisch netwerk; iedereen kent haar, en ze was altijd bereikbaar. Ze is echt een icoon voor de amateurkunst. Ik hoop dat ik naar dat niveau kan toegroeien en dat verenigingen mij net zo weten te vinden en ze me gaan zien als een constante factor die er is wanneer nodig, die meedenkt en meehelpt. Misschien kan ik inhoudelijk zelfs net wat meer meedenken, juist omdat ik de achtergrond en ervaring heb van binnenuit de kunstpraktijk. Maar ik kan ook goed organiseren en lijstjes afwerken, dat vind ik juist lekker: handen in de klei en dingen mogelijk maken zodat anderen kunst kunnen beoefenen. Sommige verenigingen redden zich prima, maar de subsidieaanvragen zijn de laatste jaren ingewikkelder geworden. De hulpvraag groeit, en ik wil die plek zijn waar ze terecht kunnen.’
‘De afgelopen periode was perfect getimed, want allerlei subsidieregelingen stonden open en bijna alle overleggen vonden juist nu plaats. Daardoor kon ik alles al een keer doorlopen. Het wijkwerk moet ik de komende tijd verder oppakken; daar heb ik nog het minst van gezien. Voor nu neem ik eerst projecten over die al lopen, en ondertussen houd ik mijn oren en ogen open om ideeën uit de stad op te pikken. Je hoeft niet alles zelf te verzinnen, er zijn al heel veel goede ideeën.’
Wat is jouw relatie met kunst?
‘Ik studeerde blokfluit in Den Haag en vervolgens psychologie in Leiden. Ik was altijd al geïnteresseerd in muziekeducatie en hoe je zoveel mogelijk mensen kunt laten meedoen. Tijdens mijn studie gaf ik workshops in Nederlandse asielzoekerscentra en deed ik allerlei projecten. Ook heb ik een eigen blokfluitpraktijk in Utrecht. Maar er kwam een moment dat ik langduriger met vluchtelingen wilde werken en zo kwam ik bij Connect by Music terecht, een stichting die muziektherapie en muziekeducatie verzorgt in Griekse vluchtelingenkampen. Ik heb eerst zelf een tijd in Griekenland gewoond. Daarna reisde ik een paar jaar heen en weer tussen Nederland en Griekenland, omdat ik enerzijds graag les wilde geven in Nederland, maar anderzijds betrokken wilde blijven bij het project.’
Wat zijn je verwachtingen voor je eerste jaar in je nieuwe functie?
‘In Griekenland zocht ik naar manieren om mensen te laten meedoen, niet alleen in muziek maar ook in de samenleving. Kunst is het middel, niet het doel. In deze functie draait het net zo goed om sociale cohesie en om groepen waar mensen onderdeel van zijn, zoals amateurkunstverenigingen. Aan mij de taak om die passie zo zichtbaar mogelijk te maken in de stad. Ik denk dat ik goed kan meedenken over projecten die ze willen realiseren maar nog niet van de grond hebben gekregen. Mijn ervaring met verschillende culturele achtergronden en met communiceren ondanks taalbarrières helpt daar denk ik bij. Ook een frisse blik is waardevol, zeker in de wereld van subsidieregelingen en allerlei overleggen.’
‘Dat ik uiteindelijk precies op het juiste moment in Amersfoort kwam wonen en deze baan vrijkwam, voelt nog steeds als een lot uit de loterij. Banen zoals deze bestaan er niet veel. Het sluit ook nog eens perfect aan op mijn achtergrond wat het extra bijzonder maakt. Ik ben er heel blij mee en ik ga er helemaal voor.’