Woensdag 18 februari jl. bereikte ons het schokkende en droevige bericht dat Michiel Jansen, docent tekenen en schilderen, plotseling is overleden.
Met het overlijden van Michiel verliezen we een toegewijde docent en een heel fijne collega, die al sinds 1988 verbonden was aan het kunstencentrum. Generaties cursisten leerden van hem kijken, durven en doen. Zijn portret- en modelcursussen waren altijd populair bij een breed publiek.
Michiel begon vlak na zijn studie als docent in Amersfoort bij de Appelmarkt. Hij maakte de fusie mee met Creatief Centrum De Hof en kwam na het samengaan van diverse kunstinstellingen in 2000 bij Scholen in de Kunst. Hij leidde zomerworkshops in binnen- en buitenland en gaf ruim twintig jaar les aan jongeren van 12 tot 18 jaar. De laatste jaren verzorgde hij alleen nog cursussen voor volwassenen.
Als beeldend kunstenaar werkte hij vanuit zijn eigen atelier en exposeerde hij regelmatig in galeries en op landelijke beurzen. Hij zag zijn docentschap als waardevolle aanvulling op zijn kunstenaarschap. Hoewel zelf een beeldhouwer, koos hij er nadrukkelijk voor om zich bij Scholen in de Kunst te richten op portret en model schilderen. De scheiding tussen zijn werk als kunstenaar - alleen in zijn atelier - en zijn rol als docent - in contact met zijn cursisten – hield zijn werkend bestaan in balans.
Toen hem werd gevraagd wat voor hem een ‘geluksmoment’ kenmerkte, antwoordde hij:
“Als het geheel meer is dan de som der delen.”
Over zijn docentschap zei Michiel:
“Ik ben een entertainer, maar met mijn kennis over kunst en technieken ook een ‘autoriteit’. In eerste instantie wil ik iedereen in beweging krijgen met een goede opdracht. Dat betekent dat er ook beperkingen zijn in ‘wat mag en wat niet’. Ik geef tips, ik verwijs naar voorbeelden uit de kunstgeschiedenis, ik doe soms iets voor – om dan ook iedereen in beweging te houden. Als er niks gebeurt, staat het stil; als er eindeloos geprakkiseerd wordt, gebeurt er niks op papier.”
Wie met Michiel samenwerkte, kende zijn bevlogenheid en zijn rustige, warme aanwezigheid. Hij had oog voor zijn cursisten én voor zijn collega’s. Binnen de Kunstschool was hij verbindend en loyaal. Hij deelde zijn kennis en opvattingen ruimhartig en zette zich in voor de samenhang in het docententeam.
Het is vooral die betrokkenheid, zijn vriendelijke belangstelling voor iedereen, zijn humor en zijn nuchtere kijk op ‘hoe de dingen gaan’ (met respect voor ieders perspectief en inbreng) die wij enorm gaan missen.
Onze gedachten gaan uit naar zijn vrouw, familie, vrienden en collega’s. We wensen hen veel sterkte toe in deze moeilijke tijd.
