Marjo van den Brand zingt elke twee weken op zaterdagochtend met het Amersfoortse koor Roca Rosa. Voor haar is dat veel meer dan een hobby. "Je bent ineens met z'n allen in een meerderheid die je niet kent in het dagelijks leven. Het geeft een aangename, ontspannen sfeer. Je voelt je meer familie eigenlijk."
Die zaterdagochtenden zijn voor Marjo een soort medicijn geworden. "Je moet vroeg op en dan denk je wel eens: nou, even niet. Maar het is echt zo fijn." Het gevoel dat ontstaat tijdens het zingen samen, houdt lang aan. "We blijven daarna vaak koffiedrinken of lunchen. Dan heb je gewoon de hele dag goede zin. Je gaat echt anders je weekend in."
Zingen creëert iets bijzonders tussen de koorleden. "Het werkt erg verbindend omdat je ontzettend met elkaar rekening houdt en op elkaar afstemt. We kiezen vaak muziek die raakt. Dat kan soms ook emotioneel zijn. Dat komt dan ineens naar voren, en dat kan gewoon."
Roca Rosa is niet zomaar een koor. Het is een roze koor, bedoeld om de LHBTIQ+ gemeenschap zichtbaar te maken. Ze zingen nummers van Queen, Ramses Shaffy; liedjes over acceptatie en erbij horen. "We hebben veel nummers in ons repertoire die gaan over dat iedereen erbij hoort, over minderheidsgroepen. We hebben duidelijk een boodschap."
Die boodschap kreeg extra diepgang tijdens de 4 mei-herdenking in Amersfoort, waar het koor de hele bijeenkomst in de Franciscus Xaveriuskerk verzorgde. "Dat was enorm bijzonder voor ons – we zijn maar een klein amateurkoortje. Er werden verhalen gedeeld die raakten aan ons thema, gecombineerd met wat in de oorlog gebeurde met uitsluiting van mensen.”
Het koor ontstond voor de homoviering van 2010 in Amersfoort – een bewust herstelmoment na de gewelddadige rellen tijdens de Roze Zaterdag van 1982. Vijftien jaar geleden kwam Marjo op internet LHBTI-activiteiten tegen. "Toen zag ik dat er een koor werd opgericht voor die viering. Hieruit is Roca Rosa ontstaan. Na dat eerste optreden was het zo prettig dat we zijn blijven bestaan."
Marjo ervaart nu vooral vreugde bij optredens op homo-koorfestivals. "Dan ben je een van de twintig of dertig koren. Er zijn overal in de stad optredens. Dan voel je: die hele stad is roze. Je bent gewoon met je koor een dagje uit."
Marie-Christien Overdulve, hun dirigent, zorgt voor de bijzondere sfeer. "Ze werkt met zoveel plezier en humor. Tijdens repetities doen we oefeningen, bewegen we. Dan zegt ze: 'Oké, even stoppen, door elkaar lopen, kijk naar je buurman, sta nu stil, oké nu zingen we.' Dan krijgt het ineens een andere sfeer. Ze heeft echt aandacht als er iemand geraakt is. In dit koor zitten, gaat veel verder dan alleen zingen."
Voor Marjo is de waarde van Roca Rosa duidelijk. "Het plezier, en bij deze club horen, daar opgenomen zijn en deelgenoot van zijn. Je hebt echt lol. Je deelt meer dan even bij elkaar komen om iets te doen. Het is een verbindende factor tussen mensen."
Met binnenkort een jubileumoptreden voor hun vijftienjarig bestaan, blijft dat gevoel van verbondenheid het belangrijkst. Een plek waar je eindelijk eens bij de meerderheid hoort.