“Ze hebben mij naar voren geschoven,” lacht Kino. “Want ik klets zo makkelijk.” Binnen het theaterkoor Voice Box noemt ze zichzelf de ritselaar – degene die op pad gaat, deuren opent en dingen regelt. En dat is precies wat ze doet, want Voice Box maakt locatietheater: voorstellingen op bijzondere plekken in de stad, waarbij de locatie en het verhaal onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.
“Wij zetten niet zomaar een podium neer,” vertelt Kino. “We kijken: wat is hier allemaal, wat kunnen we gebruiken, welk verhaal hoort bij deze plek? Meestal zoeken we eerst een locatie, want dat bepaalt ook vaak het thema. Soms is het een hele zoektocht hoor. ”
Voor de locatie van de huidige voorstelling ontmoet ze Dirk van Garderen, eigenaar van panden op het industrieterrein bij de kop van Isselt. “Ik laat me dan voorstellen, vraag of hij een plek heeft die past bij ons thema. Soms duurt het even voordat iemand snapt wat ik bedoel – maar Dirk zei meteen: ‘We gaan net zo lang door tot jij hebt wat je zoekt!’
Kino bezocht met Dirk onbekende plekken. Zo heeft hij had een garage met een brug waar je een auto op kan zetten,” vertelt Kino met een grijns. "Ik bedacht: ‘Daar kunnen we de dirigent op laten opstijgen, in een mooie auto, midden in de voorstelling!’ Uiteindelijk gebruiken we het niet, maar dát is locatietheater: je kijkt wat er is en hoe je het verhaal met de plek kunt verbinden.”
“Het ritselen gaat altijd twee kanten op,” zegt Kino. “Je haalt niet alleen dingen naar je toe, je kijkt ook wat je terug kunt doen.” Zo ontstond er via Dirk een samenwerking rondom Swim to Fight Cancer: Voice Box geeft aandacht aan de actie rond de voorstelling, en in ruil krijgt ze toegang tot bijzondere locaties en materialen. “Het is mooi hoe Amersfoortse initiatieven elkaar kunnen versterken.”
Voice Box is meer dan zingen alleen. “We hebben twee jonge gedreven dirigenten, een regisseur en we zijn met zo’n zeventig leden. We willen naar de tachtig,” vertelt Kino. “We maken ons wel zorgen, net als veel andere koren. Zingen krijg je niet meer mee op school, terwijl het zó goed voor je is. Zelfs als je moe naar de repetitie gaat, ga je er uitgerust weer weg. Je gebruikt een ander deel van je kop, het maakt je blij.”
Binnen het koor is iedereen welkom. “Mensen zeggen vaak: ‘O, ik kan niet zingen hoor.’ Maar je weet helemaal niet wat je kan voordat je het probeert. We zingen vierstemmig, met een mix van wereldmuziek, pop, Nederlands en klassiek. Het is veelzijdig, vrolijk en eigenlijk gewoon onmisbaar.”
Naast zingen zet Kino zich in met haar ‘Winkel van Sinkel’: een klein kringloopproject voor het koor. Koorleden brengen spullen in, Kino verkoopt ze door en de opbrengst gaat naar Voice Box. Soms krijgt het een extra betekenis. Onlangs overleed een oud-koorlid, en Kino hielp mee haar huis te ontruimen. “Dan zit je door een heel leven te graven,” zegt ze zacht. “Veel van de spullen verkopen we, en een deel van die opbrengst gaat dit keer naar Swim to Fight Cancer. Zo blijft zij ook een beetje bij onze voorstelling en onze actie.”
De vaardigheden die Kino bij Voice Box opdeed, heeft haar naar de leukste baan van de wereld geleid. Kino heeft Weekendtref vormgegeven. Dat is een ontmoetingsplek voor mensen uit de psychiatrie, en daar kon Kino al die ervaring inzetten.
“Het organiseren van voorstellingen lijkt veel op het organiseren van een huiskamerproject: je moet mensen op hun gemak stellen, vrijwilligers begeleiden, activiteiten plannen en vooral flexibel zijn als dingen anders lopen dan gedacht. Alles wat ik bij Voice Box heb geleerd — van het regelen van locaties tot het leiden van commissies — kon ik daar gebruiken. Het koor is voor mij eigenlijk een soort leerschool.”
Na ruim 35 jaar bij Voice Box weet Kino precies waarom dit zo veel energie geeft. “Soms heb je een voorstelling waarin alles klopt. Dat je voelt: we zijn één geheel, het gaat vanzelf. Dan zit je in de flow, en dat merkt het publiek ook.”
Voice Box is voor Kino en haar koorleden een plek om samen te creëren, te zingen, te lachen, te rouwen en te vieren. “Het is een beetje familie. Zoveel verschillende mensen, en toch hoor je bij elkaar.”