“Bij ons thuis moest je óf op een sport, óf aan muziek doen. Nou, ik had niks met sport, dus het werd muziek. Gitaar, want dan kon ik erbij zingen. Althans, dat dacht ik. Tot ik op de muziekschool klassieke gitaar kreeg. Daar viel helemaal niks bij te zingen.”
“Later ging ik bij de kerkband, daar heb ik geleerd te begeleiden met akkoorden. Ik ontdekte dat ik eigenlijk best kon zingen. En dat ik het vooral ook heerlijk vond.” Uiteindelijk kwam ze via haar kerk bij gospelkoor Yaron terecht – eerst als project, inmiddels bestaan ze tien jaar.
Yaron is een koor van doen. “We leren bij alles op gehoor. Onze dirigent Marjolein Gorter bepaalt het repertoire. Als we iets nieuw gaan leren zegt Marjolein: ‘dit is echt heel moeilijk, ik weet niet of jullie dit kunnen.’ Maar we kunnen het altijd.” We zijn behoorlijk gegroeid als koor.
De muziekstijl is diepgeworteld in de geschiedenis van de tot slaaf gemaakten in Amerika. “Die mensen hadden niks, alleen hun stem. En dus zongen ze. Keer op keer dezelfde woorden. Dat was handig want mensen konden vaak niet lezen en schrijven. Maar die herhaling zorgt er ook voor dat de tekst en muziek in je lijf en ziel komt.
In hun songs zaten soms geheime boodschappen; over een opstand bijvoorbeeld. Het gaat over hoop houden, volhouden, vasthouden aan wie je bent. “Als ik dat zing, voel ik iets daarvan. Dan denk ik: het minste wat ik kan doen is zó hard en zó soulvol mogelijk meezingen.”
“Zingen in dit koor is zó fysiek. Soms heb ik spierpijn in mijn buik na een repetitie – dan weet ik dat ik goed gezongen heb. Mijn stem is in die jaren enorm veranderd. Ik zing hoger, voller, met meer kracht. Vroeger zong ik alles in de kopstem, nu in de borststem en durf ik echt los te laten.”
Yaron betekent ‘hard zingen’. “Black gospel zing je vanuit je tenen. Het hoeft niet netjes of gepolijst, het moet eruit. Marjolein helpt ons daar ontzettend goed in. Soms zie je haar tijdens het zingen aan een denkbeeldige volumeknop draaien – dan weet je precies wat ze bedoelt. Dat is zo fijn. Ik hoef alleen maar te volgen. Kijk, ik speel gitaar, zij speelt koor.”
Het koor is ontstaan vanuit een project in de kerk, maar lang niet iedereen in het koor is gelovig. Die kracht van de muziek raakt iedereen. “Er zijn mensen die alleen voor de muziek komen. En dat is helemaal goed. Als je maar meedoet. Het koor is echt een veilige plek. Nieuwe mensen hoeven geen stemtest te doen. Je sluit gewoon aan bij een stemgroep en probeert het uit. Als iemand niet helemaal zuiver zingt… ach, dan zingt de rest gewoon wat harder.”
Yaron is een plek van saamhorigheid. “Als er een solo gezongen wordt, zijn wij de muur waartegen aangeleund kan worden. Niet alleen muzikaal – we juichen, we moedigen aan. En als je het een keer wilt proberen: ga ervoor. Voor een optreden zijn we wel wat kritischer, maar in de repetities is er ruimte om te groeien.
Het mooiste moment? Als Marjolein ontroerd is. Dan weten we: we zijn er.”