Carine de le Cluse verhuisde dertig jaar geleden van Den Haag naar Soest, kreeg kinderen, en vond na verloop van tijd haar weg terug naar een oude liefde: theater. “Toen de kinderen groter werden, had ik weer ruimte. Ik wilde gewoon ergens instappen.” Ze sloot zich aan bij een musicalgroep, niet zozeer vanwege het genre, maar om het groepsgevoel. “Dat trok me over de streep. En als ik ergens voor ga, dan ga ik er ook echt voor.”
In de jaren daarna speelde ze bij verschillende amateurgezelschappen in en rond Amersfoort. Toch merkte ze een gemis: groepen vergrijsden, jonge spelers vonden moeilijk een plek, en de theateramateurkunst in de stad leek te krimpen.
Samen met theatermaker Sander van der Veeke besloot ze zelf iets op te zetten. Hun ideeën vlogen alle kanten op — van groots tot compleet onhaalbaar — totdat Manon Barendrecht erbij kwam. Zij bracht structuur, stelde kritische vragen, en was precies de doorzetter die ze nodig hadden om van plannen werkelijkheid te maken.”
Het Nieuw Amersfoorts Theater werd geboren met het idee: een groep voor mensen tussen de 25 en 45 jaar, waar ook ruimte is voor diversiteit in ervaring en leeftijd. De belangstelling bleek groot — er kwamen veertien aanmeldingen. “Ik was eigenlijk te oud voor onze eigen doelgroep,” lacht Carine, “maar ik mocht blijven meedoen.”
Sindsdien groeide de groep uit tot een stabiele kern van 8 tot 12 mensen. Ze repeteren in De Witte Vlinder en spelen op toegankelijke locaties als Theater De War. “Het is heel belangrijk voor ons dat theater toegankelijk blijft, óók voor mensen die normaal niet gaan,” benadrukt Carine. “Kaartjes voor grote zalen zijn voor veel mensen simpelweg te duur. Terwijl theater juist iets is dat je met iedereen zou willen delen.”
Die betaalbaarheid is niet vanzelfsprekend. “Professionele theaters zijn vaak onbetaalbaar voor amateurgezelschappen,” vertelt Carine. “Je betaalt honderden euro’s huur per avond. Daardoor kunnen we een stuk misschien maar één of twee keer spelen. Zonde, want er zit zoveel liefde, tijd en energie in. En je wilt juist vaker spelen, meer mensen bereiken.”
Toch is er ook een charme aan de alternatieve locaties. “We spelen graag in plekken als De WAR. Niet alleen omdat het betaalbaar is, maar ook omdat het klein en intiem is. Je staat dicht op het publiek. Dat is zo'n andere ervaring dan een grote zaal. Je voelt de mensen kijken, reageren, meeleven. Dat is eigenlijk waar theater over gaat.”
Carine droomt van een eigen gebouw voor de amateurkunst in Amersfoort. “Een plek met zalen, een tuin, repetitieruimtes. Waar altijd iets gebeurt. Waar mensen weten: als ik iets wil maken of beleven, dan kan ik daar terecht. Want nu is het zoeken, duur en versnipperd. En dat beperkt je als groep.”
Voor Carine is theater veel meer dan een hobby. Naast haar werk als pedagogisch coach in de kinderopvang, ervaart ze het als een bron van energie en verbinding. “Zo’n groep wordt je tweede familie.” Elke repetitie sluiten ze af met een borrel in café Van Zanten. “Ik sla wel eens een keertje over hoor, ik ben natuurlijk ook de oudste van het stel.”
Die verbondenheid wil ze ook uitstralen naar het publiek. “Je merkt dat mensen geraakt worden als ze het idee hebben: dit is voor mij. Dit is van mij. Niet iets elitairs, maar iets wat dichtbij komt. Theater is ook delen, niet alleen spelen.”
Nieuwe theatergroep Amersfoort bestaat met name uit mensen met theaterervaring. Nieuwkomers zijn ook welkom. “We laten mensen eerst proeven. Meedoen aan een project, ervaren wat het inhoudt. Daarna bespreken we eerlijk of het past — voor hen én voor de groep. We willen er ook zijn voor mensen die niet naar een cursus gaan, maar die willen maken, voelen, meemaken.”
Toch is de begeleiding van beginners soms lastig te realiseren. “We zouden eigenlijk heel graag een aparte beginnersgroep opstarten,” vertelt Carine. “Zodat mensen zonder ervaring in hun eigen tempo kunnen groeien, begeleid worden, en uiteindelijk kunnen doorstromen naar de vaste groep. Maar daarvoor hebben we simpelweg niet genoeg financiële ruimte.”
Die wens past bij hun visie op wat een amateurgroep moet zijn: een plek om te leren, te groeien, samen te maken — zonder dat het je meteen veel geld hoeft te kosten. Dat maakt het anders dan een cursus: “Bij ons leer je niet alleen iets voor jezelf, je leert wat het is om samen te maken, te bouwen, te vertrouwen. Het is intensief, maar het raakt alles: je sociale leven, je weekenden, je vrienden.
“Het mooiste is als je niet alleen elkaar, maar ook het publiek weet te raken. En dat dat publiek net zo gemengd is als de stad zelf. Want theater is er voor iedereen.”