zoeken
Op zoek naar een cursus?
Gebruik dan de cursuszoeker.
menu
Saba (16) vluchtte drie jaar geleden met haar ouders uit Iran en studeert nu dwarsfluit bij de School voor Talent en klassiek ballet bij Scholen in de Kunst. Ze speelt ook eerste fluit in het symfonieorkest.
"Als ik muziek maak of dans, voel ik me vrij. Ik heb nu de vrijheid die ik wilde, maar in mijn eigen land niet kon krijgen. Als ik een optreden heb, denk ik vaak aan de meisjes in Iran die niet dezelfde vrijheid hebben als ik. Iran was vroeger een land met een rijk cultureel leven en heel veel talent, maar dat weet bijna niemand meer. Als je nu zegt dat je uit Iran komt, denken mensen: “Oh, dat is gewoon een islamitisch land”. Maar zo was het niet. Er was een grote balletschool, en mensen uit andere landen kwamen naar Iran om daar te dansen. Daarom wil ik laten zien: wij hebben ook stemmen, wij willen ook laten zien wie we eigenlijk zijn.
Muziek maken geeft me rust: als het thuis moeilijk gaat, kan ik bij Scholen in de Kunst even spelen, en dan merk ik meteen het verschil. Ballet is vooral een mooie manier om mezelf uit te drukken en lekker bezig te zijn met mijn lichaam, het is gewoon een hele zware sport.”
"De docenten willen dat we groeien. Ik zat eerst alleen bij muziekles, maar na zes maanden vond mijn docente dat ik naar de School voor Talent moest. Nu ik daar twee jaar bij zit, zei mijn docent: “Ik zie je talent en ik wil dat je doorgroeit, dus je gaat je inschrijven voor het conservatorium”. Dat vind ik sowieso leuk.
Maar niet alleen lessen volgen, helpt me. Soms was vluchten naar Nederland best zwaar. Ik woon nog steeds in het AZC met mijn ouders. Maar dan zijn er docenten waar ik mee kan praten en die mij stimuleren om niet op te geven. Dus ook als het moeilijk is, ik neem even rust, maar ga dan gewoon weer door."
"In Iran was dwarsfluitles krijgen heel moeilijk. De lessen waren illegaal, dus ik had wel het talent, maar ik kon geen goede lessen krijgen. Eenmaal hier, kreeg ik moeilijkere stukken mee naar huis en werden de lessen uitdagender. Maar niet alleen dat, ik merkte ook dat ik meer durfde te proberen en daardoor meer kon leren. En opeens kon ik heel veel mooie muziek spelen: Bach, Mozart, Tsjaikovski. En in het orkest begon ik bij de tweede fluit, maar nu ben ik eerste fluit."
“Aan de ene kant vind ik het jammer dat ik zo arm ben dat ik hulp nodig heb voor mijn lessen. Mijn ouders hadden in ons eigen land goede banen en genoeg geld om van te leven, maar de vrijheid was niet genoeg, en daarom zijn we weggegaan. Maar ik ben gewoon dankbaar, want anders had ik dit echt niet allemaal kunnen doen."
"Sowieso dat ik nu met jongens samen muziek maak, is bijzonder. Dat kon natuurlijk niet in Iran. Vorig jaar, bij een van de workshops die we hadden op de School voor Talent, speelde ik met een meisje dat klarinet speelt. En dan zie je het verschil: zij wil vooral buiten school iets doen als hobby. Maar voor mij is het niet alleen een hobby. Ik weet dat dit soort dingen voor veel mensen vanzelfsprekend zijn, maar ik kon dit in mijn eigen land niet doen. Ik ben de enige vrouw in mijn familie die muziek maakt en danst, want mijn familie zit allemaal in Iran en daar kunnen ze gewoon niets doen.
Samen musiceren is heel leuk: ik speel nu twee jaar bij het symfonieorkest. Als kind droomde ik er altijd van om ooit in een orkest te spelen, maar in Iran was dat sowieso niet mogelijk. Bij het kerstconcert mocht ik na één auditie meteen meespelen. Dat was echt gaaf."
Weinig geld en toch op les?
Misschien kom jij ook in aanmerking voor een bijdrage in het lesgeld.