Cursusaanbod
Amersfoort SIDK 032

'Het gaat uiteindelijk om de mensen'

‘Al die verschillende leeftijden op de planken… Speciaal gecomponeerde muziek… Ik maakte repetities mee en zag de decors ontstaan. Geweldig, hoe dat uitmondde in een volwaardige productie op het prachtig uitgelichte podium van het ICOON.’ Anton Groot denkt aan het spektakel Niemandsland. Een voorstelling uit 2017, gebaseerd op het leven van Mondriaan, waar verschillende Amersfoortse theatergezelschappen, een poptheaterkoor, acteurs, zangers en musici bij betrokken waren. Een van de vele hoogtepunten uit Antons werkende leven.

Op vrijdag 2 oktober gaat Anton Groot, Hoofd locaties van Scholen in de Kunst en Hoofd Amateurkunst, met pensioen. Na een loopbaan van 41 jaar nauwe betrokkenheid bij het culturele leven van Amersfoort. Een gesprek over zijn drijfveren.

Vanaf de beginjaren
Na zijn opleiding aan de Academie voor Beeldende Vorming in Amersfoort, kon Anton in 1979 als dienstweigeraar voor vervangende dienst terecht bij de Amersfoortse Culturele Raad (ACR). De ACR was destijds een gemeentelijke organisatie verantwoordelijk voor het initiëren en ondersteunen van podiumkunsten, amateurkunst en kunstprojecten in het onderwijs. Aansluitend kreeg Anton daar een vaste aanstelling. Vanaf de beginjaren had hij onder meer de sector onderwijs onder zijn hoede. Bij de fusie met een aantal andere kunst-educatieve instellingen en de oprichting van Scholen in de Kunst nam hij de verantwoordelijkheden voor kunstaanbod middelbaar onderwijs en voor amateurkunst graag mee.

Intermediair
Samen met zijn team is Anton verantwoordelijk voor het beleid omtrent de lokale toneelverenigingen, muziekkorpsen, dansgezelschappen, koren, fotografie-, schilder- en tekenclubs. Daarbij is Scholen in de Kunst gemandateerd om namens de gemeente subsidies te verdelen. Met begrip voor de behoeften en vragen in de sector is Anton zo intermediair tussen wat de gemeente op termijn wil en wat goed is voor de amateurverenigingen.

Wat drijft Anton en geeft hem het zichtbare plezier in zijn werk? ‘Ik geniet als ik zie hoe verenigingen hun projecten aanpakken, hoe de muziek over het voetlicht gebracht wordt en hoe een toneelstuk vorm krijgt. Mensen die vol overgave acteren, of muziek maken, de verve waarmee de dirigent een orkest leidt... het zijn deze dingen waar ik een warm gevoel van krijg.’ Binnen Scholen in de Kunst wordt de amateurkunst wel het ‘kloppend hart van de stad’ genoemd. Anton ervaart dat ook zo. ‘Een stad met amateurverenigingen leeft, onze overtuiging is dat amateurkunst inspireert en verbindt. Dat willen we op veel verschillende manieren stimuleren.’

Ertoe doen
Een belangrijke manier van stimuleren van jongeren in hun talentontwikkeling en hun gevoel voor kunst, is hen toegang te geven tot professionele faciliteiten. Anton: ‘In de jaren 80 voerden leerlingen van middelbare scholen hun eigen toneelstukken voor het eerst uit in theater De Witte Zaal, in de stad, in plaats van in hun aula. Later konden jongeren hun beeldend werk hangen in KAdE. Als jouw werk in een professionele omgeving hangt, voel je als jongere dat je ertoe doet.’ Inmiddels vinden veel eindpresentaties van cursussen van Scholen in de Kunst plaats in een theaterzaal; het belang van de wisselwerking tussen locatie en uitvoerenden is een gegeven.

Misschien niet toevallig dat Anton al vanaf 1999 in verschillende bouwteams een cruciale rol speelde bij de ontwikkeling van ICOON en van het Eemhuis. Zoals meerdere van zijn collega’s het verwoorden: ‘ICOON staat er dankzij de enorme inspanningen van Anton.’ Zijn huidige functie als Hoofd locaties van Scholen in de Kunst is volgens hen op natuurlijke wijze ontstaan, op basis van die bouwbegeleiding - ook rondom het Eemhuis. ‘Het heeft hem tot specialist gemaakt.’

 

‘Rustig blijven, werkt altijd het beste als je iets moet oplossen’

 

Samen
De laatste maanden stonden uiteraard ook voor Anton en het team van Scholen de Kunst in het teken van corona en het heel hard toewerken naar de veilige heropening van de verschillende locaties. Werken vanuit een leeg pand maakte voor Anton heel helder waar hij voldoening uithaalt: ‘Gelukkig waren er nog mijn collega’s van het facilitaire team, maar vreselijk was het, om daar bijna alleen te zitten. Het gaat me uiteindelijk om de mensen – daarom vind ik mijn werk leuk. Ik houd van de gevulde lokalen, ik voel me senang met collega’s om me heen, ik wil graag samen aanpakken.’

Wie nu als cursist de vierde verdieping van het Eemhuis binnenkomt, wordt met pijlen, lijnen en omweggetjes naar zijn lokaal geleid. Anton: ‘Heerlijk dat er weer van alles begint! En wat mogen we blij zijn met dit gebouw, met de open structuur. Stel je voor in coronatijd: de smalle gangen, trapjes en ventilatie in bijvoorbeeld het oude pand aan de Muurhuizen…’

Vaderfiguur
‘En dan zie je mij hier rondlopen, langs de verschillende ruimtes. Kunnen er misschien nog mensen bij? Zijn er materialen nodig die voor meer veiligheid kunnen zorgen?’ De rust die Anton daarbij uitstraalt, is volgens zijn collega’s in alle omstandigheden kenmerkend. Anton is zich daarvan bewust: ‘Ik wil mensen niet de indruk geven dat ik haast heb, of dat het heftig is wat ik aan het doen ben. Rustig blijven, werkt altijd het beste als je iets moet oplossen.’ In het team van Scholen in de Kunst is Anton geliefd om deze relaxte houding en zijn warme belangstelling voor iedereen. Collega’s beschrijven hem als ‘onze vraagbaak’, ‘een vaderfiguur’, ‘een begripvol coach met een goed gevoel voor humor’. En hij wordt bewonderd om zijn feitenkennis, waar je alleen ‘per ongeluk’ achter komt.

Sjeu
Na een loopbaan van 41 jaar heeft Anton geen moeite met het overdragen van zijn werk. Hij verheugt zich erop tijd te hebben voor zijn grote liefde en voor onderzoek naar stadsarchitectuur. Hij heeft inmiddels meerdere publicaties op zijn naam en een derde boek over Amersfoortse stadsarchitecten is bijna afgerond. Maar hij zal in de buurt blijven. ‘Theaterbezoek, museumbezoek, concerten en dansvoorstellingen geven het leven sjeu. Hoe zal dat gaan in deze moeilijke tijden van corona…? Ik ga het straks beleven van de andere kant, als toeschouwer. Opgeleid en opgegroeid in de kunsten – dat laat ik nooit meer los.’

 

Amersfoort, 25 september 2020
Marije Bosnak


‘Opgeleid en opgegroeid in de kunsten – dat laat ik nooit meer los’

Aanbieden van de beleidsnotitie Amateurkunst in 2019 aan de wethouder
Fatma Koşer Kaya